ناتوان گشته ای از جوانی دوری دگر
زیر تیغ پیری گرفتار این مزدوری دگر .

آب چشمه بودی زلال و روان

حال گودال کم آب و شوری دگر
روزگاری چو عقاب در افاق میگشتی
بنگر کنج دیوار همچو بوفه کوری دگر
عمری که پی روشنایی گشتی
گشتی خسته بیزار از نوری دگر
بلبل آواز سر ده در این قفس
ناله سر مکن که مجبوری دگر
تو که جوانیت خوش تر از پیری نبود
ندانم حال از چه رنجوری دگر.

««سعید ملایی»»

وختی نیری اثر گپلم

چه فایده دری اسر چملم

عوه که گست زمم خوا که

وژ کوه خوا بی اسر زملم ؟

تاون کار وژمم گلی چه مکم

بی سود بی اثر منی چه مکم

دسر زانی چمه سیفارا

راسی درم زنی چه مکم

جور تو هوچ کس اهانه عه دل ننیشته

جور رخت هویچ وهاری اهانه عه گل ننیشته

خدا زانستی ناخدایج مزانی

جور مه هویچ کشتی اهانه عه گل ننیشته

«« سعید ملایی»»